Διαβάζοντας τις παρακάτω ειδήσεις αναρωτιέται κανείς… αν πρέπει να χαρεί για τις εξελίξεις… ή αν πρόκειται για απλές «μανούβρες» προκειμένου ΝΑ ΜΗ ΔΟΘΕΙ ΑΚΟΜΗ στην ανθρωπότητα η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ…

ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΦΡΟΥΤΑ, ΔΕΝΤΡΑ, ΑΓΕΛΑΔΕΣ ....ΑΠΟ ΑΠΟΒΛΗΤΑ ΜΠΑΝΑΝΑΣ
Δεν μπορούμε να μην προσέξουμε την απίστευτη ανάγκη του σημερινού ανθρώπου για «ηλεκτρική ενέργεια»… μολονότι ζει μέσα σε ένα ενεργειακό-ηλεκτρικό σύμπαν…

Προφανώς κάτι δεν πάει αρκετά καλά ακόμη…Ωστόσο παραμένουν ενδιαφέρουσες οι ειδήσεις για τις πρωτοτυπίες προκειμένου να κερδίσει κανείς ενέργεια…

Δέντρα παράγουν ηλεκτρική ενέργεια !

Η έννοια «πράσινη» ενέργεια αποκτά κυριολεκτική σημασία, όταν πρόκειται τα δέντρα να γίνουν πηγές τροφοδοσίας ηλεκτρικού ρεύματος. Όσο κι αν ακούγεται αδιανόητο, αυτό ακριβώς είναι το όραμα ορισμένων επιστημόνων, που φιλοδοξούν να μετατρέψουν σε γεννήτριες τα δέντρα γύρω μας.

Η «τρελή» ιδέα κερδίζει έδαφος και, αν κάποτε υλοποιηθεί, όχι μόνο θα μπορεί κάποιος να συνδέει μια ηλεκτρονική συσκευή για φόρτιση στον κορμό ενός δέντρου, αλλά τα ίδια τα δάση θα μπορούν να παρέχουν ηλεκτρισμό σε τεράστια δίκτυα αισθητήρων, που θα προειδοποιούν έγκαιρα για πυρκαγιές, σύμφωνα με το New Scientist.

Είναι ήδη γνωστό ότι αν κάποιος βάλει ηλεκτρόδια από δύο διαφορετικά μέταλλα (συνήθως χαλκό και ψευδάργυρο) σε ένα φυτό (π.χ. πατάτα), μπορεί να παραχθεί μια μικρή ποσότητα ηλεκτρισμού – κάτι που έχει αξιοποιηθεί δεόντως και σε παιδικά πειράματα.

Πέρυσι, μια ομάδα ερευνητών του πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, υπό τον Αντρέας Μερσίν, έβαλε ηλεκτρόδια από το ίδιο μέταλλο στον κορμό ενός δέντρου και στο γειτονικό χώμα και απέδειξε ότι επίσης παράγεται ηλεκτρικό ρεύμα, πιθανώς από τη διαφορά του pH ανάμεσα στο δέντρο και το χώμα, μια χημική ανισορροπία που διατηρείται από τις μεταβολικές διαδικασίες του δέντρου. Η σχετική επιστημονική εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PloS ONE.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να παραχθεί ρεύμα υψηλότερης τάσης, ώστε να είναι χρήσιμο. Τα δέντρα φαίνεται να μπορούν να παράγουν ένα συνεχές βολτάζ ανάμεσα στα 20 και σε λίγες εκατοντάδες μιλιβόλτ (ένα millivolt είναι το ένα χιλιοστό του βολτ), δηλαδή πολύ λιγότερο από το ρεύμα τάσης 1,5 βολτ που παράγει μια συμβατική μπαταρία ΑΑ.

Ο ηλεκτρολόγος μηχανολόγος Μπάμπακ Πάρβιτς του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ και οι συνεργάτες του, κάνοντας πειράματα με σφεντάμια, κατάφεραν να αυξήσουν την τάση που παρήγαγε το δέντρο, προσθέτοντας στον κορμό μια συσκευή ενίσχυσης της τάσης. Ο μετατροπέας αυτός για αρκετή ώρα βρίσκεται σε φάση αναμονής (stand-by), καθώς αποθηκεύει ηλεκτρική ενέργεια από το δέντρο και κατά περιοδικά διαστήματα την απελευθερώνει με τάση 1,1 βολτ. Η περιοδικότητα της μετατροπής-ενίσχυσης του ρεύματος ελέγχεται από ένα συνδεδεμένο ρολόι (που τροφοδοτείται με ηλεκτρισμό επίσης από το δέντρο), το οποίο λειτουργεί στα 350 μιλιβόλτ και καταναλώνει ένα νανοβάτ ενέργειας. Η σχετική επιστημονική εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΙΕΕΕ Transactions on Nanotechnology».

Ο Πάρβιτς πιστεύει ότι στο μέλλον, με την περαιτέρω βελτίωση της σχετικής τεχνολογίας, τα δέντρα θα μπορούν να τροφοδοτούν με ενέργεια ηλεκτρονικές συσκευές, που θα είναι πάνω στον κορμό τους και οι οποίες θα παρακολουθούν είτε την υγεία του ίδιου του φυτού είτε την κατάσταση του γύρω περιβάλλοντος. Καθώς οι φορητές ηλεκτρονικές συσκευές γίνονται όλο και πιο μικρές και λιγότερο απαιτητικές σε ενέργεια, ο Πάρβιτς οραματίζεται πιο τολμηρές χρήσεις στο μέλλον, του τύπου…βάλε το κινητό στο δέντρο για φόρτιση!

Μια άλλη ερευνητική ομάδα της αμερικανικής εταιρίας Voltree Power έχει ήδη κατοχυρώσει μια εμπορική πατέντα για ένα κύκλωμα που τροφοδοτείται με ηλεκτρισμό δέντρου. Η εταιρία ήδη χρησιμοποιεί αυτά τα κυκλώματα σε καινοτομικούς αισθητήρες που βρίσκονται πάνω σε δέντρα και καταγράφουν τη θερμοκρασία και την υγρασία των δασών. Φέτος η εταιρία δοκίμασε πιλοτικά ένα ασύρματο δίκτυο αισθητήρων που ανιχνεύουν δασικές πυρκαγιές.

Μια άλλη αμερικανική επιστημονική ομάδα, υπό τον Μισέλ Μαχαρμπίζ του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέρκλεϊ, έδειξε πρόσφατα, με σχετικά πειράματα, ότι η διαδικασία της διαπνοής των φύλλων (εξάτμισης του νερού) μπορεί να δράσει ως μηχανική αντλία, συνεπώς μπορεί να αξιοποιηθεί για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η σχετική επιστημονική εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό φυσικής «Applied Physics Letters».

Πηγή : www.kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΠΕΠΟΝΙΑ

παράγεται από τις 16 Σεπτεμβρίου στην κοινότητα του Moissac των γαλλικών Πυρηναίων. Στα καινούργια κτήρια της μονάδας που διευθύνει η οικογένεια Boyerπαράγεται ηλεκτρισμός μέσω μεθανοποίησης μη βρώσιμων πεπονιών βάσει μιας τεχνολογίας που έχει αναπτύξει η βελγική εταιρεία GreenWatt.

Ειδικότερα, “ταλαιπωρημένα” και σκουληκοφαγωμένα πεπόνια πολτοποιούνται σε μια πρέσσα και στη συνέχεια “ζυμώνονται” σε μια δεξαμενή με αποτέλεσμα έναν όξινο χυμό. Στη δεξαμενή “συμβαίνει ακριβώς ότι στα λαχανικά και τα φρούτα που αποσυντίθενται”, λέει στο Terra Eco ο Sylvain Panas γενικός διευθυντής της GreenWatt.

Στη συνέχεια, ο όξινος χυμός τοποθετείται σε μια δεύτερη δεξαμενή όπου αναμειγνύεται με μεθανογενή βακτήρια. Στο βυθό της δεξαμενής συλλέγεται το βιοαέριο που προέρχεται από τη μεθανοποίηση, το οποίο στη συνέχεια διοχετεύεται σε μια γεννήτρια που παράγει θερμότητα και ενέργεια. Τα υπολείμματα της διαδικασίας χρησιμοποιούνται ως λίπασμα (κομπόστ).

Οι Boyer δεν ανησυχούν πλέον για τα απορρίμματα, καθώς τα μη εμπορεύσιμα πεπόνια οδηγούνται στη νέα “πράσινη” μονάδα της οικογένειας. Η ενέργεια που παράγεται είναι ισοδύναμη με εκείνη που καταναλώνουν 150 νοικοκυριά και χρησιμοποιείται για τη λειτουργία και τη θέρμανση της μονάδας, οι πλαστικές θήκες μεταφοράς των φρούτων πλένονται με ζεστό νερό και επαναχρησιμοποιούνται, το υπόλειμμα-κομπόστ επιστρέφει στις καλλιέργειες των Boyer.

Η GreenWatt σχεδιάζει να εφαρμόσει την τεχνολογία της μεθανοποίησης σε μήλα και αχλάδια κατά τους χειμερινούς μήνες ώστε να επεκτείνει τις δυνατότητες οικονομικής εκμετάλλευσής της και να ανοίξει νέους δρόμους στην “καθαρή” ενέργεια.

Πηγή : econews.gr

Πράσινη ενέργεια από τις αγελάδες στην Ολλανδία

Τη μετατροπή της κοπριάς των αγελάδων σε βιοκαύσιμα, με σκοπό την κάλυψη μέρους των ενεργειακών αναγκών στα νοικοκυριά της ολλανδικής πόλης Λεουβάρντεν προωθεί πρότυπη βιομηχανική μονάδα.

Η κοπριά από τις αγελάδες σε κοντινό γαλακτοκομείο θα βράζεται μαζί με γρασίδι και υπολείμματα από τη βιομηχανία τροφίμων και το βιοαέριο που θα απελευθερώνεται κατά τη διαδικασία αυτή θα χρησιμοποιείται ως καύσιμο για τους κινητήρες του εργοστασίου.

Η ενέργεια που θα παράγεται θα διανέμεται σε περίπου 1.100 σπίτια που βρίσκονται στην περιοχή γύρω από το Λέουβαρντεν στη βόρεια Ολλανδία, διευκρινίζει σε ανακοίνωσή της η εταιρεία Essent, η οποία διαχειρίζεται το εργοστάσιο. Πρόκειται για το δεύτερο εργοστάσιο αυτού του είδους που λειτουργεί στην Ολλανδία.

Πηγή : www.enet.gr

Ενεργεια απο μπανανες

Η επεξεργασία αποβλήτων από την παραγωγή μπανάνας θα μπορούσε να καλύψει περισσότερο από το 50% των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας σε ορισμένες περιοχές του Ισημερινού, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα, καθώς και ευπάθειας της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας.
Η μελέτη του Πολυτεχνείου της Μαδρίτης στην Ισπανία εξέτασε την περιοχή της λατινοαμερικάνικης χώρας με την υψηλότερη παραγωγή μπανάνας και έδειξε ότι μπορεί να καλυφθεί έως και το 55% των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας της περιοχής, αν τα προϊόντα αποβλήτων, όπως μίσχοι, φύλλα και φρούτα που δεν είναι κατάλληλα για πώληση, υποβληθούν σε επεξεργασία από μια μονάδα παραγωγής ενέργειας από βιομάζα.
Πέρα από αυτό, ο Ισημερινός θα μπορούσε να καλύψει μέχρι και το 10% των αναγκών βιοαιθανόλης της χώρας χρησιμοποιώντας απόβλητα μπανάνας.
Η ανάλυση επικεντρώθηκε στην περιοχή του Ελ Όρο, όπου είναι συγκεντρωμένη πάνω από το 25% της παραγωγής μπανάνας του Ισημερινού. Με 550.000 στρέμματα γης να χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια της μπανάνας, ο Ισημερινός αποτελεί τον κορυφαίο εξαγωγέα μπανάνας στον κόσμο, υπεύθυνος για το 29% της παγκόσμιας αγοράς.
Ωστόσο, η χώρα διαθέτει περιορισμένες υποδομές για το χειρισμό των μεγάλων ποσοτήτων γεωργικών αποβλήτων από την παραγωγή μπανάνας.

Για κάθε τόνο εμπορεύσιμων φρούτων, παράγονται περίπου δύο τόνοι μη βρώσιμης βιομάζας. Επιπλέον, μεταξύ 8% και 20% των φρούτων απορρίπτονται, καθώς δεν ανταποκρίνονται στα απαιτούμενα πρότυπα ποιότητας.
Τα φρούτα αυτά μερικές φορές χρησιμοποιούνται ως τροφή ζώων. Η μη βρώσιμη βιομάζα συνήθως αφήνεται να σαπίσει στα χωράφια ή σε χωματερές.
Στην περιοχή Ελ Όρο, μόλις δύο μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα ήταν αρκετές για να εξυπηρετήσουν τους αγρότες της περιοχής, χωρίς να χρειάζεται να μεταφερθούν τα απόβλητα για περισσότερο από 20 χιλιόμετρα.
Οι δύο μονάδες θα επεξεργάζονται 190.102 τόνους μπανανών που έχουν απορριφθεί και 198.602 τόνους μη βρώσιμης βιομάζας ανά έτος, παράγοντας 19 εκατομμύρια λίτρα βιοαιθανόλης και παρέχοντας έως και 18 μεγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας, αναφέρει η έρευνα.

Ο Ισημερινός εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα ορυκτά καύσιμα και βρίσκεται σήμερα σε μια φάση αναμόρφωσης του ενεργειακού τομέα, με τη χρηματοδότηση της Διαμερικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης.

Η ενέργεια από τις μπανάνες θα μπορούσε να προσφέρει μια άλλη επιλογή για τη διαφοροποίηση των ενεργειακών πόρων της χώρας, και των άλλων παραγωγών σε Ασία και Αμερική.

Ναυτεμπορικη

Πολυεθνικές: Οι Κυρίαρχοι του Κόσμου Ο σύγχρονος πλανήτης κυβερνάται από πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες διέπονται από μια αντιανθρώπινη ιδεολογία που θεωρεί ότι οι εταιρίες είναι μια ειδική φυλή ανθρώπων οι οποίοι έχουν ως μοναδικό κίνητρο το δικό τους κέρδος. Απαιτείται...

Η Google, το Facebook, η Nestle, η Coca-Cola, η General Motors κλπ είναι οι κυρίαρχοι των οικονομιών και της ζωής του πλανήτη γη. Με αυτόν τον τίτλο στην πρώτη σελίδα κυκλοφόρησε το Γαλλικό περιοδικό “Le Nouvel Observateur” και για να είμαστε πιο ακριβείς ο τίτλος είναι: “Οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κόσμου, πώς οι πολυεθνικές κυβερνούν την ζωή μας” 

Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε – όπως ήταν κι ο σκοπός της- νέες υπερδυνάμεις, πολυεθνικές εταιρείες που επιβάλλουν τη νομοθεσία τους κατά αφελών ή συνενόχων κυβερνήσεων.

«Αυτό που είναι καλό για την General Motors είναι καλό και για την Αμερική», δήλωσε το 1953 ο Charles Wilson, διευθύνων σύμβουλος της αυτοκινητοβιομηχανίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και τη δεκαετία του 1970, «οι πολυεθνικές έχουν σχεδιαστεί ως ένα όργανο εξουσίας της χώρας καταγωγής», δήλωσε ο οικονομολόγος Frédérique Sachwald. Κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει εφεύρει έναν πιο σύγχρονο όρο για να περιγράψει αυτούς τους γίγαντες της χρηματοδότησης, της βιομηχανίας και των υπηρεσιών που κατά τα έτη 1980 και 1990, έγιναν η αιχμή του δόρατος της παγκόσμιας οικονομίας.

Από τότε, το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά.

Οι επιχειρήσεις αυτές έχουν γίνει μεγάλες δυνάμεις δικαιωματικά.

Από το 2000, από τις 100 μεγαλύτερες οικονομίες, οι 55 ήταν πολυεθνικές εταιρείες, σύμφωνα με τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD). Σήμερα, η χρηματιστηριακή αξία του υπ ‘αριθμόν ένα, της Exxon Mobil, είναι στην κατηγορία μεταξύ του ΑΕΠ της Αυστρίας και του Βελγίου! Αυτοί οι γίγαντες με διεθνή οικονομική παρουσία έχουν αποκτήσει υπέρμετρη δύναμη για την καθημερινή μας ζωή. Είναι αυτοί που υπαγορεύουν τις κινήσεις και τις αντίστοιχες τιμές του κεφαλαίου και της εργασίας. Αυτοί που επηρεάζουν ότι τρώμε και ότι αναπνέουμε . Τέλος, με την έλευση της ψηφιακής τεχνολογίας, διαχειρίζονται όλα τα προσωπικά μας δεδομένα, τις πληροφορίες μας και την πρόσβασή μας σε κοινωνικά δίκτυα και πολιτιστικά έργα.

Εν μέσω πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών διαδηλώσεων οι οποίες επεκτείνονται από τον αραβικό κόσμο και την Ευρώπη και φτάνουν μέχρι τη Wall Street. Εν μέσω οικονομικής κρίσης η οποία έχει ως επίκεντρο την Ευρωζώνη και επεκτείνεται και στον υπόλοιπο πλανήτη, το ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας, δημοσιοποίησε μια ανάλυση για τις σχέσεις μεταξύ 43.000 πολυεθνικών εταιρειών. Στην έρευνα αυτή εντοπίζεται μια μικρή ομάδα που αποτελείται κυρίως από τράπεζες, η οποία φαίνεται πως έχει στα «χέρια» της την εξουσία της παγκόσμιας οικονομίας.

Η ομάδα της Ζυρίχης απομόνωσε από 37 εκατομμύρια εταιρείες 43,060 πολυεθνικές και τους μετόχους που τις συνδέουν. Έπειτα κατασκεύασε ένα μοντέλο από το οποίο προκύπτει πώς κάποιες εταιρείες ελέγχουν κάποιες άλλες μέσω των μετοχών που κατέχουν σε αυτές, καθώς και τα λειτουργικά έσοδα κάθε μιας, για να χαρτογραφήσουν τη δομή της οικονομικής εξουσίας. Η μελέτη συνδύασε γνωστά μαθηματικά μοντέλα με σφαιρικά εταιρικά δεδομένα για να χαρτογραφήσει σε ποιον ανήκουν οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, πράγμα που μέχρι τώρα ήταν σχεδόν αδύνατο.

1.318 αλληλοσυνδεόμενες ιδιοκτησίες: Σύμφωνα λοιπόν με τη μελέτη,1.318 υπάρχουν εταιρείες με αλληλοσυνδεόμενες ιδιοκτησίες. Καθεμιά από αυτές τις 1.318 εταιρείες έχει δεσμούς με δύο ή τρεις άλλες επιχειρήσεις και κατά μέσο όρο αυτές συνδέονται με 20 ακόμη. Επιπλέον, αν και αντιπροσωπεύουν το 20% των παγκόσμιων λειτουργικών εσόδων, αυτές οι 1.318 εμφανίζονται να κατέχουν συνολικά μέσω των μετοχών τους την πλειοψηφία των κορυφαίων στο είδος τους εταιρειών και των βιομηχανιών, που αντιπροσωπεύουν ένα επιπλέον 60% των παγκόσμιων εσόδων. Έτσι λοιπόν, με περεταίρω ανάλυση προκύπτει ότι στην κορυφή της «πυραμίδας» βρίσκονται μόλις 147 εταιρείες που συνδέονται ακόμη πιο στενά μεταξύ τους.

«Στην πραγματικότητα λιγότερο από το 1% των εταιρειών ήταν σε θέση να ελέγχουν το 40% του συνολικού δικτύου», λέει ο Τζέιμς Γκλατφέλντερ, του Ελβετικού Ινστιτούτου. Οι περισσότερες εταιρείες που βρίσκονται στη κορυφή είναι χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ενώ στις 20 πρώτες βρίσκονται η Barclays Bank, η JPMorgan Chase &Co, η UBS AG, η ΑΧΑ και οι όμιλοι Goldman Sachs και Vanguard.

Όπως ήταν φυσικό, τα συμπεράσματα της ανάλυσης έχουν δεχτεί σημαντική κριτική, όμως ομάδα αναλυτών του περιοδικού «New Scientist» δηλώνει ότι πρόκειται για μια μοναδική προσπάθεια να ξεμπερδευτεί το νήμα του ελέγχου επί της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ παράλληλα θα μπορούσαν να βρεθούν και τρόποι να γίνει πιο σταθερός ο παγκόσμιος καπιταλισμός!!!

Ο σύγχρονος πλανήτης κυβερνάται από πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες διέπονται από μια αντιανθρώπινη ιδεολογία που θεωρεί ότι οι εταιρίες είναι μια ειδική φυλή ανθρώπων οι οποίοι έχουν ως μοναδικό κίνητρο το δικό τους κέρδος. Οι Εταιρείες επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν την απόδοση των ιδίων κεφαλαίων μέσω της μόχλευσης της παραγωγικότητας και πληρώνουν το ελάχιστο δυνατό ποσό για φόρους κι εργασία. Η Εταιρική υποταγή- υπακοή αποτελεί βασική προϋπόθεση για τα στελέχη, τους διευθυντές και τους μετόχους τους. Η κυρίαρχη εταιρική προοπτική είναι βραχυπρόθεσμα το τρέχον οικονομικό τρίμηνο και η κυρίαρχη εταιρική ηθική είναι η απληστία, με στόχο να γίνει ότι χρειάζεται για να μεγιστοποιήσει η εταιρεία το κέρδος, με κάθε τρόπο και κάθε κόστος. Πέντε βασικοί παράγοντες είναι υπεύθυνοι για την αποτυχία και την ακολουθούμενη κατάρρευση του παγκόσμιου εταιρικού πολυεθνικού γίγνεσθαι.

Κατ ‘αρχάς, οι παγκόσμιες εταιρείες είναι πάρα πολύ μεγάλες

Ζούμε στην εποχή της εταιρικών δεινοσαύρων. Η μεγαλύτερη πολυεθνική είναι η JP Morgan Chase με περιουσιακά στοιχεία αποτιμώμενα σε από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια, 240.000 εργαζομένους και γραφεία σε 100 χώρες. Οι δεινόσαυροι αφανίστηκαν γιατί στο τεράστιο σώμα τους είχαν μικρό εγκέφαλο. Οι σύγχρονοι οικονομικοί δεινόσαυροι αποτυγχάνουν επειδή οι γραφειοκρατίες τους έχουν πολύ μικρές καρδιές κι ελάχιστο νου. Δεν μιλώ φυσικά για καρδιακή νόηση δεν υφίσταται καν. Είναι γεγονός ότι από την εποχή του Ρήγκαν οι παγκόσμιες πολυεθνικές εταιρείες έχουν ακολουθήσει το δρόμο της μικρότερης αντίστασης σε κέρδος.

Έχουν καταπιεί τους ανταγωνιστές τους και δημιούργησαν μονοπώλια, τα οποία έχουν δημιουργήσει μια γιγαντιαία γραφειοκρατία. Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, η ζυγαριά βοηθά τις εταιρείες να μεγαλώνουν κερδοφόρα, αλλά σε βάθος χρόνου, τις κάνει άκαμπτες και είναι δύσκολο να τις διαχειριστεί η ηγεσία τους. Ο δεινοσαυρικός γιγαντ-ισμός (άλλος ένας – ισμός) δημιουργεί μια κουλτούρα όπου οι εργαζόμενοι ενθαρρύνονται να λάβουν τεράστιους κινδύνους, προκειμένου η εταιρία να δημιουργήσει μεγαλύτερα κέρδη. Η αντίληψη αυτή στηρίζεται στο αξίωμα ότι η εταιρεία είναι «too big to fail» και αυτή είναι ακριβώς η «Αχίλλειος πτέρνα» τους, το τεράστιο μέγεθος τους με τον ελάχιστο νου.

Δεύτερον, οι παγκόσμιες εταιρείες δείχνουν μια περιφρόνηση για την κοινωνία των πολιτών

Έχουν δημιουργήσει μια κουλτούρα οργανωτικού ναρκισσισμού όπου έχει καλλιεργηθεί η υποταγή των εργαζομένων στην επιχείρηση. Οι εργαζόμενοι ζουν σε μια φούσκα, εργάζονται ατελείωτες ώρες, όλο τον χρόνο, για να απολαύουν στη συνέχεια διακοπές με τους συναδέλφους τους. Οι πολυεθνικές αναπτύσσουν τον δικό τους κώδικα δεοντολογίας και μια κοσμοθεωρία ξεχωριστή από εκείνη του κάθε εθνικού κράτους στο οποίο βρίσκονται και λειτουργούν. Τα Εταιρικά στελέχη δεν ενδιαφέρονται για την επιτυχία ή την αποτυχία της κάθε συγκεκριμένης χώρας, αλλά μόνο για την ανάπτυξη και την κερδοφορία της παγκόσμιας εταιρείας τους. (Πολλές μεγάλες εταιρείες δεν καταβάλλουν φόρο εισοδήματος των ΗΠΑ. Το 2009 η Exxon Mobil πήρε έκπτωση φόρου $ 156 M).

Τρίτον, οι παγκόσμιες εταιρείες ζουν εκτός νόμου

Δεν υπάρχει κανένα αόρατο χέρι που ρυθμίζει τις πολυεθνικές κι ενώ πλούσιοι ιδιώτες και επιχειρήσεις παρακινήθηκαν από μια φαινομενική ιδιοτέλεια, στην πραγματικότητα ένα «αόρατο χέρι» λειτουργούσε στο παρασκήνιο για να διασφάλιση ότι οι πολυεθνικές δραστηριότητες δήθεν «επωφελούσαν την κοινωνία». Στη σύγχρονη εποχή η έννοια αυτή έγινε η βάση για τις δηλώσεις της Σχολής του Σικάγου (Οικονομικών) ότι οι αγορές είναι εγγενώς αυτορυθμιζόμενες. Ωστόσο, τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν δείξει ότι δεν υπάρχει «αόρατο χέρι» – αναρχία στις αγορές σήμαινε καταστροφή για το μέσο άτομο. Η «αποκατάσταση» του 2009-10 εξασφάλισε ότι τα «too big to fail» ιδρύματα θα επιβιώσουν και οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να είναι πλούσιοι. Εν τω μεταξύ, εκατομμύρια καλές θέσεις εργασίας καταργούνται ή αντικαθίστανται από χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας με χαμηλά ή καθόλου οφέλη.

Τέταρτον, οι παγκόσμιες εταιρείες καταστρέφουν το φυσικό κεφάλαιο

Τέσσερις από τις 10 πρώτες πολυεθνικές εταιρείες είναι εταιρείες ενέργειας, με την Exxon Mobil πρώτη στην λίστα. Αλλά υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι έχουν καταναλωθεί τα αποθέματα πετρελαίου. Εν τω μεταξύ, οι άλλες μορφές του φυσικού κεφαλαίου έχουν εξαντληθεί – καλλιεργήσιμη γη, το νερό, τα ορυκτά, τα δάση, τα ψάρια, και ούτω καθεξής. Οι πολυεθνικές εταιρείες έχουν αντιμετωπίσει το περιβάλλον ως ένα ελεύθερο κι αστείρευτο πόρο.

Όταν τα δάση (timberlands) της Βόρειας Αμερικής άρχισαν να εξαντλούνται, οι εταιρείες ξυλείας μετακόμισαν στην Νότια Αμερική και την Ασία. Τώρα, η «εύκολη λεία» έχει τελειώσει. Παγκόσμια οι εταιρείες έχουν αρπάξει από τον κόσμο και τους πολίτες της κάθε χώρας τους εθνικούς φυσικούς πόρους και τους έχουν αφήσει να ζουν με τις συνέπειες, βρώμικο αέρα, ακάθαρτο νερό και ρύπανση κάθε είδους ανθρώπινη και μη.

Πέμπτον, οι παγκόσμιες εταιρείες έχουν εξοργίσει την παγκόσμια κοινότητα

Το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι $ 63 τρισεκατομμύρια, αλλά οι πολυεθνικές εταιρείες συγκεντρώνουν ένα δυσανάλογο μερίδιο το οποίο ανέρχεται σε περίπου 4 τρισεκατομμύρια δολάρια (τραπεζικά στοιχεία του ενεργητικού είναι 100 τρισεκατομμύρια δολάρια). Στην παγκόσμια μαύρη αγορά κάνουν τζίρο 2 τρισεκατομμύρια δολάρια εκ των οποίων τα παράνομα ναρκωτικά αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον 300 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σε πολλά μέρη του κόσμου, ένας εργαζόμενος δεν είναι σε θέση να κερδίζει τα προς το ζην, να έχει έναν τραπεζικό λογαριασμό ή να έχει ένα αυτοκίνητο, αλλά μπορεί να έχει πάντα τα ναρκωτικά, το σεξ, τα όπλα. Και ενώ ο λαός δεν μπορεί να είναι ένα μεγάλο χωριό από την άποψη του τρόπου ζωής, μοιράζεται όμως μια εικόνα της «καλής ζωής» που του προσφέρεται μέσα από τις προπαγανδιστικές ταινίες, την ελεγχόμενη τηλεόραση και το ασύδοτο Διαδίκτυο.

Αυτό λοιπόν που έχουν κοινό οι έφηβοι της ΕΕ και των ΗΠΑ είναι οι εικόνες της δήθεν «καλής ζωής» την οποία θεωρούν φυσιολογική!! Και θα κάνουν τα πάντα για να την αποκτήσουν. Αυτό είναι το αποτέλεσμα του ότι οι έφηβοι στο Αφγανιστάν κι άλλων υπανάπτυκτων χωρών είναι η εικόνα της « δυτικής καλής ζωής» την οποία οι πρώτοι τάχα απολαμβάνουν ενώ οι δεύτεροι βλέπουν μέσα από την κλειδαρότρυπα του διαδικτύου και της TV και επιδιώκουν να την προσεγγίσουν με κάθε κόστος κι αυτοί.

Το μόνο σίγουρο είναι ο θυμός και η οργή όλων των οικονομικά αδύναμων κατά των πολυεθνικών και της φούσκας μιας «καλής ζωής σκλάβων» που έχουν δημιουργήσει, αλλά και κατά των κυβερνήσεων που τους υποστηρίζουν. Αλλά ο θυμός ποτέ δεν πέτυχε τίποτε στην ιστορία της ανθρωπότητας παρά μονάχα καταστροφές και την αλλαγή ενός καταπιεστικούς καθεστώτος με ένα άλλο καταπιεστικό καθεστώς, χωρίς καμία ουσιαστική αλλαγή προς το καλό και ανθρώπινα επιβιωτικό.

Σκέφτομαι πως από την εποχή του Α Ράιχ της Ρωμαϊκής κυριαρχίας ελάχιστα πράγματα επί της ουσίας έχουν αλλάξει στον λεγόμενο ανθρώπινο πολιτισμό. Απλά έβαλαν μοτέρ στα κάρα και μας έδωσαν κινητά και facebook, όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια, δεν έχει αλλάξει τίποτε … μα απολύτως τίποτε ουσιαστικό προς την καλή επιβίωση του ανθρώπου, μα και τίποτε καλό δεν φαίνεται στο βάθος μιας και η ζωή είναι απλά μια επανάληψη του παρελθόντος.

Ο μεγάλος πολιτισμός των Ελλήνων δεν έγινε από ένα πολυεθνικό κράτος αλλά από μια μικρή ομάδα ανθρώπων.

Η ιστορία λοιπόν μας δείχνει πως δεν ισχύει το «too big to fail» αλλά μάλλον το «too small to fail». Μια μικρή ομάδα ανθρώπων, μια χούφτα, κάνουν την διαφορά αφήνουν πολιτισμό αξιομνημόνευτο και δείχνουν το πνευματικό μονοπάτι. Μια μικρή ομάδα λειτουργεί όπως ο Κατεργάρης είναι απρόβλεπτος, ανεξέλεγκτος και κυρίαρχος κάθε παιχνιδιού. Ο Κατεργάρης είναι κυρίαρχο στοιχείο της θεωρίας του Χάους και σου προτείνω να την μελετήσεις για να έχεις πληροφορίες για το κοινωνικό γίγνεσθαι και να μην είσαι απροετοίμαστος.

Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς είμαστε στην ευχάριστη θέση να παρακολουθούμε ένα μεγάλο παιχνίδι στην σκακιέρα της ανθρωπότητας. Κάποια πιόνια θα πέσουν, άλλα θα μετακινηθούν και κάποιο άλλο παιχνίδι θα πάρει την θέση του, αν θέλουμε να δούμε τις αλλαγές οφείλουμε να είμαστε μακριά, γιατί όσο πιο κοντά βρισκόμαστε σε ένα γεγονός ή ένα παιχνίδι τόσο λιγότερα βλέπουμε και τόσο πιο μακριά από τις αληθινές εξελίξεις βρισκόμαστε.

Απαιτείται να είμαστε στην κορυφή του βουνού για να δούμε τι γίνεται στα άλλα βουνά, αλλά και κάτω στην πεδιάδα και επίσης χρειάζεται να έχουμε τα μάτια του γυπαετού και την δύναμη του λύκου για να επιβιώσουμε, ότι κι αν ακλουθεί όποιο παιχνίδι κι αν φέρουν μπροστά μας, άλλωστε ο Κατεργάρης είναι καλός παίχτης … πάντα. Οι Πολυεθνικές μπορεί να είναι περιστασιακά οι Κυρίαρχοι του Κόσμου, αλλά δεν μπορούν να είναι “Ο Κυρίαρχος του παιχνιδιού” ούτε καν ξέρουν τι στο καλό είναι αυτό!

Απόσπασμα από το βιβλίο της Ηω Αναγνώστου «Ο Κυρίαρχος του Παιχνιδιού»

Το δίκτυο Monsanto: Εδώ και είκοσι χρόνια, εξαγοράζει τους ανταγωνιστές.

Παγκόσμια αγροβιομηχανία: δύο δεκαετίες λεηλασίας

"...Τις τελευταίες δύο δεκαετίες η βιομηχανία σπόρων έχει μετασχηματιστεί τρομακτικά, από βιομηχανία μικροεταιριών σπόρων και δημόσιων προγραμμάτων σε βιομηχανία που κυριαρχείται από πολυεθνικές. Σήμερα 10 εταιρίες μόνο ελέγχουν το μισό της παγκόσμιας αγοράς..." Mια ενδιαφέρουσα, πρόσφατη επισκόπηση της οργάνωσης Grain σχετικά με την ραγδαία επέκταση των πολυεθνικώναγροβιομηχανίκών εταιρειών στο παγκόσμιο σύστημα διατροφής κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, καθώς και για το τι μπορούμε νααναμένουμε από τις εταιρείες αυτές τα επόμενα χρόνια.
Κοιτώντας πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’90, παρατηρούμε ότι πολλές από τις σελίδες του Seedlingαφιερώθηκαν σε συζητήσεις σχετικά με διεθνείς συνθήκες και δημόσια ερευνητικά σχέδια. Οι εταιρείες υπήρξαν κομμάτι αυτής της συζήτησης κυρίως ως επερχόμενες απειλές που ασκούν πίεση υπέρ του βιομηχανικού γεωργικού μοντέλου, που καταστρέφει την αγροτική βιοποικιλότητα. 20 χρόνια μετά και η  αλλαγή στο τοπίο ήδη διαφαίνεται. Η εξουσία των πολυεθνικών επιχειρήσεων στο διατροφικό σύστημα έχει αυξηθεί αλματωδώς. Σήμερα, οι πολυεθνικές θέτουν τους παγκόσμιους κανόνες, με τις κυβερνήσεις και τα δημόσια ερευνητικά κέντρα να τις ακολουθούν.
Οι επιπτώσεις αυτού του μετασχηματισμού στη βιοποικιλότητα του πλανήτη και στους ανθρώπους που τη φροντίζουν υπήρξαν καταστροφικές. Οι αγροβιομηχανικοί επιχειρηματικοί κολοσσοί χρησιμοποίησαν τη δύναμή τους για να επεκτείνουν τη μονοκαλλιέργεια στην παραγωγή, να υποτιμήσουν τα συστήματα σπόρων των αγροτών και να καταστρέψουν τις λαϊκές αγορές. Ουσιαστικά, καθιστούν  πιο δύσκολο για τους μικρούς παραγωγούς την παραμονή τους στη γη και επομένως την επιβίωση των οικογενειών τους. Για το λόγο αυτό τα κοινωνικά κινήματα όλο και περισσότερο αντιλαμβάνονται ότι οι  διατροφικές πολυεθνικές εταιρείες είναι πρόβλημα του παγκόσμιου διατροφικού συστήματος και η θέτουν στο επίκεντρο του αγώνα τους την αντίστασή τους σε αυτές.
ΣπόροιΤις τελευταίες δύο δεκαετίες η βιομηχανία σπόρων έχει μετασχηματιστεί τρομακτικά, από βιομηχανία μικροεταιριών σπόρων και δημόσιων προγραμμάτων σε βιομηχανία που κυριαρχείται από πολυεθνικές. Σήμερα 10 εταιρίες μόνο ελέγχουν το μισό της παγκόσμιας αγοράς. Οι περισσότερες είναι βιομηχανίες παραγωγής ζιζανιοκτόνων και επικεντρώνονται στην ανάπτυξη των γενετικά τροποποιημένων (γ.τ.) καλλιεργειών που υποστηρίζουν την εντατική χημική γεωργία.
Το υψηλό επίπεδο ελέγχου που ασκούν οι πολυεθνικές στους σπόρους, περιορίζεται παρόλα αυτά στις καλλιέργειες για τις οποίες οι εταιρίες έχουν καταφέρει να προωθήσουν γ.τ. ποικιλίες στην αγορά (σόγια, ελαιοκράμβη, καλαμπόκι) και στις χώρες με σχετικά μεγάλες εμπορικές αγορές σπόρων, ιδιαίτερα εκεί που έχει επιτραπεί η διάθεση στην αγορά των γ.τ. ποικιλιών. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μία εταιρία μόνο, η Monsanto, ελέγχει πάνω από το 90% της αγοράς σπόρου σόγιας. Οι προσπάθειες των πολυεθνικών να επεκτείνουν τις αγορές τους επικεντρώνονται, επομένως,  στη διεύρυνση των αγορών για γ.τ. καλλιέργειες και στην κατάκτηση των αγορών σπόρων, στις οποίες είναι ακόμα αδύναμοι παίκτες. Το τελευταίο το επιδιώκουν με δύο κυρίως τρόπους. Πρώτον, αγοράζουν ολόκληρες μικρές εταιρίες σπόρων ή τμήματά τους, όπως έκανε η Monsanto αγοράζοντας την εταιρία σπόρων λαχανικών Seminis, ή όπως κάνει η Limagrain αγοράζοντας εταιρίες σπόρων σιταριού στην Ν. Αμερική και σπόρων ρυζιού στην Ασία. Δεύτερον, αναπτύσσουν υβρίδια και/ή γ.τ. ποικιλίες καλλιεργειών για το ρύζι, το σιτάρι και το ζαχαροκάλαμο, που παραδοσιακά υπήρξαν καλλιέργειες αντίστασης στην ανάμειξη του ιδιωτικού τομέα, αφού η διατήρηση των σπόρων αυτών αποτελεί βασική καλλιεργητική πρακτική των αγροτών.

Με την άνοδο των πολυεθνικών εταιριών σπόροπαραγωγής τα δημόσια συστήματα αναπαραγωγής φυτών που ήταν τόσο σημαντικά 20 χρόνια πριν έχουν μεταφερθεί στα χέρια υπερ-εργολάβων του ιδιωτικού τομέα. Η Συμβουλευτική Επιτροπή για τη Διεθνή Αγροτική Έρευνα συνεργάζεται τώρα με τις πολυεθνικές, καταφέρνοντας έτσι να αποκτήσει έναν όλο και μεγαλύτερο αριθμό κοινών ερευνητικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων για γ.τ.ο. και συνεργασίες σε προγράμματα όπου τα κέντρα του ουσιαστικά πουλούν το αναπαραχθέν υλικό τους στους υψηλότερους πλειοδότες. Τα εθνικά ερευνητικά ιδρύματα και τα πανεπιστήμια ακολούθησαν το ίδιο μονοπάτι, με πολλά από αυτά να συμπεριφέρονται τώρα περισσότερο ως ιδιωτικές εταιρείες παρά ως ιδρύματα με δημόσιο χαρακτήρα. [ΣτΜ: Στην Ελλάδα το ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε. παρόλο που έδωσε μεγάλα κονδύλια για την παραγωγή υβριδίων καλαμποκιού από ελληνικές ντόπιες ποικιλίες δεν τις έβγαλε ποτέ στο εμπόριο, προφανώς για να μην τις προτιμήσουν οι παραγωγοί σε σχέση με τα εισαγώμενα υβρίδια].

Το δίκτυο Monsanto: Εδώ και είκοσι χρόνια, εξαγοράζει τους ανταγωνιστές.
Από νεοσύλλεκτος το 1990, ανήλθε σε κυρίαρχη δύναμη το 2010

[πηγή: Philip H. Howard, “Visualizing Consolidation in the Global Seed Industry, 1996–2008”, in Sustainability, 2009. σύνδεσμος εδώ]

Επομένως, τα δημόσια συστήματα σπόρων εξαφανίζονται ως η κύρια πηγή σπόρων για τους αγρότες, και σε αυτό το κενό παρεισφρύει ο ιδιωτικός τομέας, συχνά με τη συνεργασία των δημόσιων ερευνητικών ιδρυμάτων. Το δεύτερο κύμα προγραμμάτων τύπου Πράσινης Επανάστασης που προωθούν ο Bill Gates και άλλοι χορηγοί, εναποθέτει στον ιδιωτικό τομέα την αρμοδιότητα για την προμήθεια σπόρων, και όχι τα δημόσια προγράμματα σπόρων, όπως ίσχυε στο παρελθόν. Τυπικά, αυτές οι πρωτοβουλίες προσπαθούν να εγκαταστήσουν τοπικές ιδιωτικές εταιρίες σπόρων που θα μπορούν να κατοχυρώσουν εμπορικά κανάλια και να δομήσουν δίκτυα παραγωγών σπόρων. Ενώ οι περισσότερες από αυτές τις μικρές εταιρίες σπόρων αναπόφευκτα θα αγοραστούν ή θα εξοντωθούν από μεγαλύτερες πολυεθνικές, στο μεσοδιάστημα όχι μόνο θα δημιουργήσουν αγορές που θα λειτουργούν, αλλά θα παρέχουν επίσης σημαντική τοπική υποστήριξη ώστε να πιέσουν για μετατροπές στους κανονισμούς που αφορούν στους σπόρους, την πνευματική ιδιοκτησία και τη βιοασφάλεια, μετατροπές που θα υπονομεύουν τα συστήματα σπόρων των αγροτών και στρώνουν το δρόμο για τις μεγάλες εταιρίες ώστε να ενταχθούν στην αγορά και κατόπιν να την πάρουν στα χέρια τους. Ο αυτονόητος (αλλά σπανίως δηλωμένος) στόχος αυτών των προγραμμάτων είναι να παρέχουν σπόρους σε μια καινούρια τάξη μεσαίας και μεγάλης κλίμακας αγροτών στην Αφρική ή οπουδήποτε κάποιοι μπορούν να πληρώσουν για αυτούς τους σπόρους. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον να υποστηριχθούν τα συστήματα σπόρων που ελέγχονται και εξυπηρετούν αγρότες που παράγουν για τις οικογένειες και τις κοινότητές τους. Η επέκταση των εταιρειών εμπορίας  σπόρων είναι επιπλέον αδιαχώριστη από την επέκταση των επιχειρήσεων στην αγροτική παραγωγή και στις αγορές που αναλύονται παρακάτω. Η πιο δραματική περίπτωση είναι η απότομη αύξηση των πωλήσεων της γ.τ. σόγιας της Monsanto που ακολούθησε τη μαζική επέκταση της καλλιέργειας σόγιας για εξαγωγή στην Αργεντινή και τη Βραζιλία από το 1996. Ανάλογα μοντέλα παραγωγής εφαρμόζονται τώρα και αλλού, στη Ν. Αμερική, την Αφρική και την Ασία, εκτοπίζοντας από τη διαδικασία παραγωγής τους τοπικούς σπόρους και αντικαθιστώντας τους με αυτούς που προωθούν οι εταιρείες. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις η εισαγωγή των σπόρων των εταιρειών προηγείται του βιομηχανικού μοντέλου γεωργίας. Για παράδειγμα, τα σημερινά κινεζικά προγράμματα για την προώθηση της χρήσης κινεζικών υβριδικών ποικιλιών ρυζιού στην Αφρική είναι μέρος μιας μακροχρόνιας προσπάθειας να εγκατασταθούν μεγάλης κλίμακας καλλιεργήσιμες εκτάσεις ρυζιού στην ήπειρο για εξαγωγή πίσω στην Κίνα. 
Η κατάσταση σήμερα με τους σπόρους είναι μια μορφή απαρτχάιντ. Από τη μία πλευρά είναι ο λεγόμενος επίσημος τομέας: ιδιωτικές εταιρείες, εθνικά και διεθνή ερευνητικά ινστιτούτα και κυβερνητικές υπηρεσίες που προωθούν την ανάπτυξη των ποικιλιών για ένα βιομηχανικό μοντέλο γεωργίας τελείως αντίθετο με στις ανάγκες των μικρών αγροτών και των τοπικών διατροφικών συστημάτων. Αυτή η πλευρά έχει πολλά λεφτά, υποστηρίζεται από όλους τους τύπους των νόμων (δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, κανονισμοί σπόρων, προστασία επενδύσεων, κ.ο.κ.) και έχει επίσης όλη την  πρόσβαση που χρειάζεται στη βιοποικιλότητα που ανέπτυξαν οι αγρότες και βρίσκεται τώρα  αποθηκευμένη σε τράπεζες σπόρων. Από την άλλη πλευρά, είναι τα συστήματα σποροπαραγωγής των αγροτών, τα οποία ακόμα προμηθεύουν με τροφή το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, αλλά δεν απολαμβάνουν σχεδόν καμία υποστήριξη από τις κυβερνήσεις, οι οποίες αντιθέτως τα περιορίζουν συνεχώς, έως και τα ποινικοποιούν.
Οι δέκα μεγαλύτερες πολυεθνικές μοιράζονται αναμεταξύ τους την παγκόσμια αγορά σπόρων









Αγροτική παραγωγή
Πολλά έχουν ειπωθεί για την αύξηση του ελέγχου των εταιριών στους σπόρους. Αλλά υπήρξε μία εξίσου δραματική αύξηση του ελέγχου από τις εταιρείες όσον αφορά στην αγροτική παραγωγή τις τελευταίες δύο δεκαετίες που τράβηξε πολύ λιγότερο την προσοχή και η οποία τώρα απειλεί να χειροτερέψει. Όπως και με την Πράσινη Επανάσταση, ένα μέρος αυτού του ελέγχου προήλθε από τον έλεγχο των σπόρων, αφού οι γ.τ. καλλιέργειες και τα υβρίδια επιβάλλουν ένα εντατικό μοντέλο αγροτικής εκμετάλλευσης. Σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ωστόσο η αύξηση της ενσωμάτωσης των παραγωγών σε ένα κάθετο οργανωτικό μοντέλο. 
Στις δεκαετίες του ’60 και ’70 πολλά από τα αγροκτήματα και τις καλλιέργειες που δημιουργήθηκαν υπό αποικιακή κατοχή εθνικοποιήθηκαν και η γενική τάση στις παγκόσμιες εταιρείες διατροφής ήταν να απομακρυνθούν από την άμεση παραγωγή. Στην πλειοψηφία τους, το κεφάλαιο επέλεξε αντ’ αυτού να εισχωρήσει στην αγροτική εκμετάλλευση μέσα από την διαδικασία των εισροών, ελέγχοντας δηλαδή την πώληση των σπόρων, των λιπασμάτων και των μηχανημάτων. Τα τελευταία χρόνια, όμως, αυτή η τάση έχει ανατραπεί.

Γεωργικές επιχειρήσεις της Pepsi Co
Αγροί	10 φυτείες πατάτας στην Κίνα
	1 γαλακτοκομική εγκατάσταση στην Ιορδανία
	1 γαλακτοκομική εγκατάσταση στην Αίγυπτο
Εργολαβίες	12.000 καλλιεργητές πατάτας στην Ινδία
	1200 καλλιεργητές κριθαριού στην Ινδία
	περ. 6.000 εκτάρια με εργολαβία αγροτικών εργασιών για ρύζι, ντομάτες και τσίλι στην Ινδία

Οι εταιρείες ασκούν όλο και αμεσότερο έλεγχο στην ίδια τη αγροτική εκμετάλλευση, ιδιαίτερα μέσα από τη συμβολαιακή-εργολαβική γεωργία  Στον τομέα της εκτροφής ζώων, για παράδειγμα, πάνω από 50% των χοίρων στον κόσμο και 66% των πουλερικών και της παραγωγής αυγών λαμβάνει πλέον χώρα σε βιομηχανικές φάρμες, οι οποίες γενικά ανήκουν σε μεγάλες εταιρείες κρέατος ή έχουν συμβόλαια με αυτές. Στην Βραζιλία, 75% της παραγωγής πουλερικών είναι με συμβόλαια, ενώ στο Βιετνάμ 90% της παραγωγής γαλακτοκομικών τελούν από το ίδιο εργολαβικό καθεστώς. Τα ποσοστά της εργολαβικής παραγωγής επίσης είναι ακόμη υψηλότερα όταν πρόκειτα για εξαγώγιμα αγαθά όπως το κακάο, ο καφές, τα κάσιους, τα φρούτα και λαχανικά. Το ίδιο ισχύει και για βασικά διατροφικά προϊόντα όπως το σιτάρι και το ρύζι. Στο Βιετνάμ το 40% της παραγωγής ρυζιού καλλιεργείται υπό καθεστώς συμβάσεων με εταιρείες.
Ένα από τους λόγους που οδήγησαν στην κάθετη ενσωμάτωση είναι ότι οι παγκόσμιοι λιανοπωλητές ζητούν αυστηρή προσκόλληση σε συγκεκριμένς προδιαγραφές που ορίζουν οι ίδιοι. Οι προμηθευτές τους επομένως θέλουν να διασφαλίσουν ότι οι αγρότες θα παράγουν σύμφωνα με αυτές τις προδιαγραφές. Οι εταιρείες αυτές έχουν υπερβολική δύναμη στην αγορά και μπορούν να εξαναγκάσουν τους συμβασιούχους παραγωγούς  να συμφωνήσουν με όρους σχεδόν δουλικούς. Εφόσον οι αγρότες αυτοί δεν προσλαμβάνονται άμεσα από τις εταιρίες, οι εταιρείες δεν υποχρεώνονται να τηρήσουν τους εργατικούς νόμους ή να διαπραγματευθούν με τα συνδικάτα.

Ορισμένες εταιρείες εμπορίας γεωργικών προϊόντων που επενδύουν σε καλλιεργήσιμη γη
Cargill	φοινικέλαιο, ζαχαροκάλαμο, γαλακτοκομικά, βοοειδή, πουλερικά, χοίροι, ιχθυοκαλλιέργειες
Olam	γαλακτοκομικά, αμύγδαλα, φοινικέλαιο
Bunge	ζαχαροκάλαμο, δημητριακά, ελαιόσποροι, βοοειδή
LouisDreyfus	ζαχαροκάλαμο, δημητριακά, πορτοκάλια
Mitsui	βαμβάκι, γαλακτοκομικά, ελαιόσποροι, δημητριακά, πουλερικά, γαρίδες
Glencore	ελαιόσποροι, δημητριακά
ADM	ζαχαροκάλαμο, φοινικέλαιο (με τη Wilmar)
Noble Group	ελαιόσποροι, δημητριακά
Charoen Pokphand	χοίροι, πουλερικά, ιχθυοκαλλιέργειες, φρούτα και λαχανικά, φοινικέλαιο
Wilmar	φοινικέλαιο, ζαχαροκάλαμο

 Συνέπεια αυτής της τάσης προς την κάθετη ενσωμάτωση και των σφιχτά ελεγχόμενων προμηθευτικών αλυσίδων είναι η ανάδυση των «εταιρικών αγροτών». Ουσιαστικά μιλάμε για εταιρίες που άλλοτε ανήκουν σε οικογένειες και πιο συχνά σε ένα μείγμα επενδυτών και μετόχων,  με μεγάλης κλίμακας εργασίες, συνήθως σε διαφορετικά μέρη μιας χώρας ή ακόμη και σε περισσότερες από μία χώρες. Στην Αργεντινή, για παράδειγμα, όπου η εμφάνιση τέτοιων εταιρειών είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, 30 εταιρίες ελέγχουν τώρα πάνω από 2,4 εκατομμύρια εκτάρια αγροτικής γης3. Στην Ουκρανία 25 εταιρείες ελέγχουν περίπου 3 εκατομμύρια εκτάρια αγροτικής γης – το 10% επί του συνόλου στη χώρα4. Οι περισσότεροι από αυτούς τους νέους εταιρικούς αγρότες έχουν ειδικές προμηθευτικές συμφωνίες με μεταποιητικούς κολοσσούς, όπως η πτηνοτροφική βιομηχανία  DaChan στην Κίνα με τη McDonald’s, και κάποιες από αυτές έχουν αγοραστεί από τους πελάτες τους, όπως η Hortifruiti, η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής φρέσκων φρούτων και λαχανικών στην Κεντρική Αμερική, η οποία αγοράστηκε από τη Walmart. Εντωμεταξύ, όλο και περισσότερεςοι πολυεθνικές έχουν ιδιοπαραγωγή είτε μιλάμε για φρούτα, είτε για δημητριακά, γαλακτοκομικά, μοσχαρίσιο κρέας ή ζαχαροκάλαμα.
Υπάρχουν φυσικά και άλλες δυνάμεις που ωθούν τη γεωργία προς τη νέα βιομηχανοποίηση. Η σύγκλιση της διατροφικής και της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 πυροδότησε ένα κύμα επενδύσεων σε διατροφική παραγωγή και αγροτική γη σε όλον τον πλανήτη, τόσο από χρηματοπιστωτικούς επενδυτές που αναζητούν μια σίγουρη πηγή μακροχρόνιου κέρδους, όσο και από συγκεκριμένες κυβερνήσεις που επαναδιαπραγματεύονται την εμπιστοσύνη τους στο παγκόσμιο εταιρικό διατροφικό σύστημα, ώστε να εγγυηθούν τη διατροφική ασφάλεια της χώρας. Η πρόσφατη δημιουργία νέων αγορών για βιοκαύσιμα ώθησε ακόμα περισσότερες εταιρείες προς τη γεωργία. Με τη νομοθεσία να εγγυάται αγορές αιθανόλης και βιοντίζελ στις βιομηχανικές και στις αποκαλούμενες «ανερχόμενες» οικονομίες, οι οικονομικοί επενδυτές και οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας τώρα τοποθετούν τα κεφάλαιά τους στις αγροτικές καλλιέργειες για την παραγωγή βιοκαυσίμων.
Ποιος δουλεύει για ποιον:
Οι εργολαβικοί αγρότες αποτελούν την κυρίαρχη δύναμη της διατροφικής βιομηχανίας
[πηγή: Grain]
Το συνολικό αποτέλεσμα των εξελίξεων αυτών είναι η μαζική εξάπλωση των μονοκαλλιεργειών. Η καλλιέργεια σόγιας καλύπτει πάνω από το ένα τέταρτο της παγκόσμιας αύξησης στις αγροτικές εκτάσεις μεταξύ του 1990 και 2007. Αυτό που είναι μάλλον το πιο εντυπωσιακό σ’ αυτά τα νούμερα είναι ότι ο όγκος της εξάπλωσης της μονοκαλλιέργειας δεν αφορά στην παραγωγή τροφής για τους ανθρώπους. Η τεράστια αγροτική έκταση που χρησιμοποιείται για την παραγωγή σόγιας,  ξυλείας, καλαμποκιού και ζαχαροκάλαμου προορίζεται κυρίως για βιομηχανική χρήση, ιδιαίτερα μάλιστα για βιοκαύσιμα και ζωοτροφές.
Αγορές
Kαθ’όλη τη δεκαετία της δεκαετίας του ’80 και κατόπιν τη δεκαετία του ’90 συντελέστηκε η πλήρης αποδιάρθρωση του κράτους ή των οργανισμών και φορέων δημοσίου συμφέροντος που, τουλάχιστον θεωρητικά, επεδίωκαν να εξισορροπήσουν τα συμφέροντα των αγροτών με αυτά του αστικού πληθυσμού. Οι διεθνείς ελεγκτικές επιτροπές εμπορευμάτων με την ίδια πάνω-κάτω πρόθεση, διαλύθηκαν κι αυτές. Εντωμεταξύ, με τη δημιουργία του ΠΟΕ και κατόπιν με τις διμερείς εμπορικές και επενδυτικές συμφωνίες, μια δέσμη νεοφιλελεύθερων ρυθμίσεων επιβλήθηκε σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο, προλειαίνοντας το έδαφος για την αλματώδη αύξηση των ξένων επενδύσεων στην αγροβιομηχανία και την παγκοσμιοποίηση των διατροφικών συστημάτων. Το αποτέλεσμα των διαδικασιών αυτών ήταν να συγκεντρωθεί τεράστια δύναμη στα χέρια των πολυεθνικών αγροκολοσσών. Η πόρτα ήταν πλέον ορθάνοιχτη: Μπορούσαν να ξαναφτιάξουν τα διατροφικά συστήματα ανάλογα με το πώς βόλευε τις παγκόσμιες επιχειρήσεις τους.
Καταλαμβάνοντας εύφορη γη: Οι βιομηχανικές καλλιέργειες εξαπλώνονται εις βάρος των άλλων (ποσοστιαία αύξηση από το 1990-2007)









[πηγή: FAOSTAT]
Για τις χώρες του Νότου, το νέο αυτό κύμα εταιρικού ελέγχου σήμαινε, μεταξύ άλλων και:
-τη σταδιακή μεταφορά της παραγωγής αγροτικών προϊόντων προς περιοχές, όπως η Βραζιλία, όπου το κόστος παραγωγής είναι χαμηλό, ενώ η κρατική υποστήριξη, στις υποδομές, τις επιδοτήσεις και τη νομοθεσία, υψηλή (βλ. τις “εξαγωγές σπαραγγιών” παρακάτω),
-την επιθετική εισβολή αλυσίδων σουπερμάρκετ από το Βορρά (Wal-Mart, Carrefour), εταιρείες υπηρεσιών επισιτισμού (McDonald’s, KFC), και εταιρείες επεξεργασίας τροφίμων (Nestlé, Unilever) στα τοπικά διατροφικά συστήματα και τέλος
-την αντικατάσταση τοπικών αγορών και συστημάτων παραγωγής τροφίμων από τις αλυσίδες προμηθευτών τροφίμων και ζωοτροφών που οργανώνουν οι διατροφικοί και αγροβιομηχανικοί κολοσσοί.
Στην πλειονότητά τους, οι κυβερνήσεις ασπάστηκαν τις τάσεις αυτές με ενθουσιασμό. Άρχισαν να συναγωνίζονται η μία την άλλη σε προσφορές κινήτρων προς τους ξένους επενδυτές και να εφαρμόζουν δυτικού τύπου νόμους και κανονισμούς διατροφικής ασφάλειας που ευνοούν τις πολυεθνικές και ποινικοποιούν τους μικροκαλλιεργητές και τα τοπικά διατροφικά συστήματα. Άρχισαν να σπαταλούν τους πενιχρούς δημόσιους πόρους για τη δημιουργία υποδομών που διευκολύνουν την επέκταση των εταιρειών.
Κάποιες από τις κυβερνήσεις του Νότου, όπως η Κίνα, η Βραζιλία, η Ταϊλάνδη και η Νότια Αφρική, κατάφεραν να στηρίξουν την ανάπτυξη της εγχώριας αγροβιομηχανίας, οι εταιρείες αυτές είναι ωστόσο λίγες και αφορούν σχεδόν αποκλειστικά στη γεωργική παραγωγή. Επιπλέον είναι αντίγραφα πολυεθνικών του Βορρά, είναι οργανωμένες με την ίδια λογική και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις μεγαλύτερες πολυεθνικές του Βορρά, είτε ως προμηθευτές σε εταιρείες όπως η McDonald’s  ή η Nestlé, είτε ως πελάτες των αγροβιομηχανικών όπως η Monsanto και η Hybro Genetics.

Εξαγωγές σπαραγγιού Από το 1990 ως το 2007, οι παγκόσμιες εξαγωγές σπαραγγιού αυξήθηκαν κατά 271%. Το 58% της αύξησης στις παγκόσμιες εξαγωγές, πάνω από το μισό δηλαδή, αφορούσε την παραγωγή σπαραγγιού στο Περού. Σε αυτήν την περίοδο, η παραγωγή σπαραγγιού στο Περού αυξήθηκε από τους 58.000 τόνους στους 284.000. Γύρω στο 90% των περουβιανών εξαγωγών σπαραγγιών προορίζονται για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Παλαιότερα, τα σπαράγγια στο Περού καλλιεργούνταν από μικρούς καλλιεργητές. Σήμερα, αυτοί έχουν περοριστεί στο 10% της εγχώριας παραγωγής, ενώ κυριαρχούν οι μεγάλες εξαγωγικές εταιρείες. Αυτήν τη στιγμή, δύο εταιρείες ελέγχουν το ένα τέταρτο του συνόλου των εξαγωγών του σπαραγγιού στο Περού.

Επιπλέον, ο μηχανισμός της αγροβιομηχανίας των πολυεθνικών, είτε πρόκειται για την JBS της Βραζιλίας, είτε για τη Shineway στην Κίνα, είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένος με τον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τομέα. Κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες της παγκοσμιοποίησης συγκεντρώθηκε πολύς πλούτος και εξουσία στα χέρια της Wall Street και άλλων χρηματοπιστωτικών κέντρων. Οι επικεφαλής του χρηματοπιστωτικής οικονομίας κινούν καθημερινά τρισεκατομμύρια δολλάρια ανά τον κόσμο, αναζητώντας τις αμεσότερες και υψηλότερες απολαβές. Όλο και περισσότερα από αυτά τα χρήματα εισρέουν στην αγροβιομηχανία των πολυεθνικών και στην κερδοσκοπία από τα γεωργικά προϊόντα. Η πρόσβαση στην τεράστια αυτή πηγή κεφαλαίων δίνει αντίστοιχα φοβερή ώθηση στην επέκταση της αγροβιομηχανίας, παρέχοντας στις εταιρείες την οικονομική δυνατότητα να αγοράζουν μικρότερες εταιρείες ή να ξεκινούν νέες επιχειρήσεις, ενώ ταυτόχρονα προσδένει τις εταιρείες στη λογική του όλο και γρηγορότερου, όλο και υψηλότερου κέρδους, στις πλάτες των εργαζομένων, των καταναλωτών και του περιβάλλοντος. Εντωμεταξύ, η ποσότητα του κεφαλαίου που έχει επενδυθεί στα γεωργικά εμπορεύματα έχει ανέβει στα ύψη και αυτό, σε συνδυασμό με τον εντεινόμενο έλεγχο σε όλα τα επίπεδα της διατροφικής αλυσίδας, σημαίνει ότι οι τιμές ελάχιστη σχέση έχουν με την προσφορά και τη ζήτηση και ότι η διακίνηση των διατροφικών ειδών και η πρόσβαση σε αυτά έχουν αποσυνδεθεί από τις ανάγκες. Το σημερινό παγκόσμιο διατροφικό σύστημα των πολυεθνικών είναι οργανωμένο σύμφωνα με μία και μοναδική αρχή: την αρχή του κέρδους για τους ιδιοκτήτες των πολυεθνικών.

Δέκα αγροβιομηχανίες του Νότου στην παραγωγή τροφής
Sime Darby (Mαλαισία)	Η μεγαλύτερη παραγωγός φοινικελαίου επεκτείνεται στη δυτική Αφρική και στην παραγωγή ρυζιού
Wilmar (Σιγκαπούρη)	Μεγάλη παραγωγός φοινικελαίου και ζάχαρης. Μειοψηφία των μετοχών κατέχει η ADM.
Olam (Σιγκαπούρη)	Εμπορεύεται γεωργικά προϊόντα, έχει παρουσία στην Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Κινείται ανοδικά και εκτείνεται στην παραγωγή βασικών διατροφικών ειδών, όπως το ρύζι και τα γαλακτοκομικά. Μέρος της ανήκει στην SWF Temasek της Σιγκαπούρης.
JBS (Βραζιλία)	Η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής κρέατος με έμφαση στο βοδινό. Πρόσφατα επεκτάθηκε δυναμικά στη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και στα πουλερικά.
Karuthuri (Iνδία)	Από τους μεγαλύτερους παραγωγούς κομμένων λουλουδιών στον κόσμο, με βάσεις κυρίως στην Κένυα. Πρόσφατα επεκτάθηκε στις διατροφικές καλλιέργειες προς εξαγωγήν σε γη που απέκτησε στην Αιθιοπία.
Savola (Σαουδική Αραβία)	Η μεγαλύτερη εταιρεία διατροφικών προϊόντων στην περιοχή του Κόλπου, ασχολείται με την παραγωγή και την επεξεργασία τροφίμων, καθώς και με τη λιανική πώληση μέσω της ιδιόκτητης αλυσίδας σουπερμάρκετ Panda.
COFCO (Κίνα)	Σύμπλεγμα εταιρειών κρατικών συμφερόντων, η μεγαλύτερη στην επεξεργασία και πώληση τροφίμων. Πρόσφατα επεκτάθηκε στην παραγωγή γαλακτοκομικών.
COSAN (Bραζιλία)	Ο μεγαλύτερος παραγωγός ζάχαρης στον κόσμο. Πρόσφατα συνήψε κοινοπραξία με τη Shell για την παραγωγή αιθανόλης.
New Hope (Κίνα)	Ιδιωτικό εταιρικό σύμπλεγμα, ο μεγαλύτερος παραγωγός ζωοτροφών κι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς χοιρινού, πουλερικών και γαλακτοκομικών. Η εταιρεία πρόσφατα ίδρυσε επιχειρήσεις στο Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες, το Μπαγκλαντές, την Ινδονησία, την Καμπότζη.

Άνθρωποι
Ίσως είναι δύσκολο να μην νιώσουμε δέος και τρόμο μπρος στη εξάπλωση της δύναμης των πολυεθνικών στο διατροφικό σύστημα. Η κατάσταση είναι θλιβερή αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι η εξάπλωση των πολυεθνικών στηρίζεται στην καταστροφή των τοπικών διατροφικών συστημάτων, που παρέχουν τροφή και ζωτικότητα στους ανθρώπους τους οποίους εκμεταλλεύεται το σύστημα της αγροβιομηχανίας ή εκείνους που βρίσκονται αποκλεισμένοι απ’ αυτό.
Ποιος ταΐζει τον κόσμο;













[πηγή: ETC Group, “Ποιος θα μας θρέψει;”, Νοέμβριος 2009]
Το βιομηχανικό διατροφικό σύστημα δεν είναι ωστόσο πανταχού παρόν. Ούτε προορίζονται γι’ αυτό οι περισσότεροι σπόροι που σπέρνονται, ούτε εντάσσονται σε αυτό οι περισσότεροι αγρότες, ούτε θρέφει τους περισσότερους ανθρώπους. Σε ολόκληρο τον κόσμο, υπάρχουν ακόμη τα θεμέλια εντελώς διαφορετικών διατροφικών συστημάτων. Παντού αναδύονται και αναπτύσσονται κινήματα που επιδιώκουν να τα αναζωογονήσουν και να ανατρέψουν τη διατροφική τάξη πραγμάτων που επιβάλλουν οι πολυεθνικές. Μεγάλο μέρος της αγροτικής παραγωγής διεξάγεται ακόμη έξω από τις αλυσίδες παραγωγής των πολυεθνικών, γι’ αυτό και το κεφάλαιο καταβάλλει τόσο εντατικές προσπάθειες να ενσωματώσει την αγροτική παραγωγή. Μεγάλο μέρος των καλλιεργειών βρίσκεται ακόμη στα χέρια χωρικών, ψαράδων και ιθαγενών και λειτουργεί στο πλαίσιο τοπικών πολιτισμών και εμπορικών κυκλωμάτων.
Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόμαστε την αγροβιομηχανία. Όπως κατέδειξε η εμπειρία των τελευταίων δύο δεκαετιών, έχουμε κάθε λόγο να απαλλαγούμε εντελώς από αυτήν. Είκοσι χρόνια εξάπλωσης του ελέγχου της αγροβιομηχανίας στο επισιτιστικό σύστημα έχουν παραγάγει ακόμη περισσότερη πείνα: Σήμερα πεινούν 200 εκατομμύρια περισσότεροι απ’ όσο πριν είκοσι χρόνια. Είκοσι χρόνια εξάπλωσης της αγροβιομηχανίας έχει καταστρέψει ζωές: Σήμερα 800 εκατομμύρια μικροκαλλιεργητές και εργαζόμενοι στους αγρούς υποσιτίζονται. Η αγροβιομηχανία είναι εξέχων παράγοντας πρόκλησης κλιματικής αλλαγής και άλλων περιβαλλοντικών καταστροφών των οποίων τις συνέπειες είναι παντελώς ανίκανη να αντιμετωπίσει. Έχει δημιουργήσει πρωτόγνωρα προβλήματα στη διατροφική ασφάλεια κι έχει καταστήσει τη γεωργία έναν από τους τομείς με τις πιο επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, τόσο για τους καλλιεργητές όσο και για τους εργαζόμενους στην επεξεργασία των τροφίμων. Και βέβαια διοχετεύει τον πλούτο που παράγεται από την παγκόσμια διατροφική παραγωγή στα χέρια των λίγων.
Στη γεωργία, η κύρια εξέλιξη των τελευταίων είκοσι ετών υπήρξε η ανάπτυξη της αγροβιομηχανίας. Αν η ανθρωπότητα θέλει να επιβιώσει με κάποια αξιοπρέπεια σ’ αυτόν τον πλανήτη, στα επόμενα είκοσι χρόνια καιρός είναι να δούμε την αγροβιομηχανία να καταποντίζεται.

Μετάφραση: Λ.&Φ.

(Το αρχικό άρθρο στα αγγλικά: εδώ)

BiotechWatch.gr
Οκτώβριος 2010

ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΔΩΣΗ ΚΙΝΗΣΗΣ

Αρχή λειτουργίας υδραυλικών κιβωτίων μετάδοσης κίνησης

Στο παρακάτω βίντεο της VOITH    φαίνεται η αρχή λειτουργίας ενός υδραυλικού κιβωτίου. Ο αριστερός ανεμιστήρας είναι συνδεδεμένος με το ηλεκτρικό δίκτυο και μπαίνει σε λειτουργία. η φτερωτή του (προπέλα) κινείται από έναν ηλεκτρικό κινητήρα και παράγει στροβιλισμό του αέρα. 

Ακριβώς απέναντι έχουν τοποθετήσει έναν ίδιο ανεμιστήρα. Ο στροβιλισμένος αέρας κουνάει τη φτερωτή του δεύτερου ανεμιστήρα που πλέον έχει τη θέση της τουρμπίνας μεταφέροντας έτσι την ενέργειά από τον πρώτο στο δεύτερο χωρίς μηχανική σύζευξη!!!

Ο δεύτερος ανεμιστήρας είναι συνδεδεμένος σε ηλεκτρική μηχανή που τώρα λειτουργεί αντίστροφα όχι σαν κινητήρας αλλά σαν γεννήτρια και το ρεύμα που παράγει τελικά ανάβει το λαμπτήρα που βρίσκεται συνδεδεμένος πίσω από το δεύτερο ανεμιστήρα.

Μόλις παρεμβληθεί ένα εμπόδιο ανάμεσα στους δύο ανεμιστήρες, διακόπτεται η ροή του αέρα άρα και της μετάδοσης της ενέργειας. 

Το ανάλογο φαινόμενο συμβαίνει στα υδραυλικά κιβώτια ταχυτήτων όπου αντί για αέρα έχουμε λάδι ως μέσο και αντί για φτερωτές ανεμιστήρα έχουμε ειδικά διαμορφωμένες φτερωτές του υδραυλικού μετατροπέα πάλι σε ζεύγος προπέλας- τουρμπίνας. 

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από το έντυπο της voith:
hydrodynamik in der antriebstechnik 

Πλεονεκτήματα: αυτόματη αλλαγή σχέσεων, αξιοπιστία, απουσία δίσκων και υπερθέρμανσης

Μειονεκτήματα: αυξημένη κατανάλωση και βάρος, ογκώδες σε διαστάσεις

Πηγή:
- hydrodynamik in der antriebstechnik
http://voith.com/de/1462_d_cr604_de_hydrodynamik-in-der-antriebstechnik.pdf

- Fluid coupling working principle - Voith Turbo
https://www.youtube.com/watch?v=i-2LjlDZU10

- Torque Converter Movie
https://www.youtube.com/watch?v=hhwYIs6Lu3M

- How Torque Converters Work! (Animation)
https://www.youtube.com/watch?v=z5G2zQ_3xTc

Mixanikos Ose

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ

Καθώς η αμερικανική κοινή γνώμη εξακολουθεί να εξαρτάται περισσότερο από την ψηφιακή τεχνολογία για να λειτουργήσει η κοινωνία, η βιομηχανία της τεχνολογία των ΗΠΑ ανθεί. 

Φωτογραφίες από τη βιομηχανία της τεχνολογίας, που οι εταιρείες δεν θέλουν να δείτε. 

Τα νέα gadgets κατακλύζουν την αγορά κάθε χρόνο, και οι κορυφαίες εταιρείες τεχνολογίας όπως η Apple, η Microsoft, η Google, η IBM, η HP, η Cisco μεταξύ άλλων – σαρώνουν σε κέρδη ρεκόρ. 

Αλλά ο εθισμός μας στην τελευταία λέξη της τεχνολογίας, ταυτόχρονα σκοτώνει την ατμόσφαιρά μας,... ς, το νερό μας, τους αυτόχθονες πληθυσμούς και σε μακροπρόθεσμη βάση, την οικονομία μας. Αυτές οι 12 φωτογραφίες δείχνουν πώς η τεχνολογική έκρηξη των ΗΠΑ επηρεάζει τον υπόλοιπο κόσμο. 

Οι εταιρείες τεχνολογίας εξαρτώνται από την παιδική εργασία για τις πρώτες ύλες τους. 

Στον διαλυμένη από τον πόλεμο Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ), η παιδική εργασία έχει εντατικοποιηθεί κατά την τελευταία δεκαετία λόγω της αυξημένης ζήτησης για μέταλλα όπως το κοβάλτιο, ο χαλκός, το κολτάνιο. 

Επί του παρόντος, το 16,9 τοις εκατό των παιδιών, ηλικίας μεταξύ 5 και 14 ετών, εργάζονται στο Κονγκό στην εξορυκτική βιομηχανία. Και παρόλο που οι νόμοι του Κονγκό που αφορούν την εξόρυξη, απαγορεύουν στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας να εκμεταλεύονται και να λειτουργούν τα μεταλλεία, ο ΟΗΕ εκτιμά ότι ο στρατός του Κονγκό ελέγχει περίπου το 50 τοις εκατό των 200 ορυχείων της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. 

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας του ΟΗΕ χαρακτηρίζει την εξόρυξη, μία από τις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας, λόγω των πολλών κινδύνων για την υγεία, που συνδέονται με τη βιομηχανία. 

Τουλάχιστον 40.000 παιδιά αναγκάζονται να εξορύξουν τα ορυκτά, που εμπεριέχονται στα smartphones και τους φορητούς υπολογιστές μας. 

Για να πάρετε μια ιδέα από τους νόμους εξόρυξης του Κονγκό, ο στρατός του Κονγκό τα λειτουργεί υπό την διαδικασία της «μικρής κλίμακας εξόρυξη» , επιτρέποντάς τους να επιστρατεύουν εργάτες για να εργαστούν σε εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες. 

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2010 της Παγκόσμιας Αποστολής BMS, από τους 100.000 εργαζόμενους στα ορυχεία στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το 40 τοις εκατό είναι παιδιά κάτω των 18 ετών. 

Τα παιδιά συχνά στρατολογούνται από τον στρατό για να εργαστούν στα ορυχεία, και πληρώνονται με μόλις $ 1 έως $ 5 την ημέρα. Από τα παιδιά που εργάζονται στα ορυχεία, το 66 τοις εκατό δεν είναι σε θέση να τελειώσει το σχολείο, και το 77 τοις εκατό αυτών των παιδιών τρώνε μόνο ένα γεύμα την ημέρα. 

Οι ομάδες πίσω από τη γενοκτονία στη Ρουάντα το 1994 λειτουργούν τα ορυχεία που τροφοδοτούν την βιομηχανία της τεχνολογίας των ΗΠΑ.

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό κατέχει περίπου το 80 τοις εκατό του παγκόσμιου κολτάν. Μαζί με τον εθνικό στρατό του Κονγκό, πολιτοφυλακές από την Ουγκάντα, τη Ρουάντα και το Μπουρούντι ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της εξόρυξης κολτάν στη ΛΔΚ. 

Μία από αυτές τις ομάδες είναι οι Δημοκρατικές Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Ρουάντα, που ήταν πίσω από τη σφαγή των 800.000 πολιτών της Ρουάντα το 1994. Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Ρουάντα δεν έχει κολτάνιο, οι εξαγωγές κολτανίου της Ρουάντα αυξήθηκαν από 50 τόνους το 1995 σε 250 τόνοι το 1998. 

Τα Ηνωμένα Έθνη ανέφεραν το 2001, ότι οι αμερικανικές εταιρείες, που αγοράζουν τα εξορυγμένα ορυκτά, λειτουργούν ως «η κινητήρια δύναμη της σύρραξης στη ΛΔΚ.» Ο μεγαλύτερος κατασκευαστής της Apple εγκατέστησε δίχτυα για να αποτρέψει τους εργαζόμενους από την αυτοκτονία, αλλά οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να αυτοκτονούν.

Η κατασκευαστική Foxconn, είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης του ιδιωτικού τομέα της Κίνας και ο κύριος κατασκευαστής των iPhones και των iPads της Apple. Κατασκευάζει επίσης ηλεκτρονικά για την Dell, τη Motorola, τη Nintendo, τη Nokia και τη Sony. 

Οι συνθήκες εργασίας είναι προφανώς τόσο άσχημες στην Foxconn, που ο κατασκευαστής εγκατέστησε δίχτυα για την αποτροπή αυτοκτονίας στις εγκαταστάσεις του μετά από μια έξαρση των αυτοκτονιών το 2010 στο εργοστάσιο Shenzhen της Foxconn, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 14 εργαζομένων. 

Η Foxconn τοποθέτησε επίσης εμπόδια στα παράθυρα των κοιτώνων στο εργοστάσιο, όπου βρίσκονται οι 300.000 με 400.000 εργαζόμενοί της, για να τους αποτρέψει από το να αυτοκτονήσουν.

Παρόλα αυτά, οι εργαζόμενοι της Foxconn εξακολουθούν να επιχειρούν να αυτοκτονήσουν κάθε χρόνο – μεταξύ του 2010 και του 2013, 7 ακόμη εργαζόμενοι αυτοκτόνησαν. 

Και ένας άλλος εργαζόμενος της Foxconn αυτοκτόνησε πέφτοντας στο κενό πρόσφατα, τον περασμένο Αύγουστο. Το 2011, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Foxconn Chengdu αναγκάστηκαν να υπογράψουν ένα συμβόλαιο, που τους απαγορεύει να αυτοκτονήσουν.

Ως απάντηση στις αυτοκτονίες η Foxconn διοργάνωσε συγκεντρώσεις και ανακοίνωσε μια αύξηση των αποδοχών στα $ 293 το μήνα (περίπου επιπλέον $ 9,70 ανά ημέρα), σε μια προσπάθεια να ενισχύσει το ηθικό των εργαζομένων. 

Όμως, η εταιρεία εξακολουθεί να μην έχει αφαιρέσει τα δίχτυα αυτοκτονίας από τα κτίρια της. Και αν κρίνουμε από αυτή η φωτογραφία μιας συγκέντρωσης της Foxconn, το ηθικό των εργαζομένων δεν έχει βελτιωθεί πολύ.

Οι εργαζόμενοι της Foxconn πληρώνονται με $ 17 την ημέρα. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Foxconn κοστίζει τουλάχιστον 5,9 δις $.

Η αμοιβή και οι συνθήκες εργασίας στη Foxconn είναι τόσο ανυπόφορες, ώστε το 5 τοις εκατό του εργατικού δυναμικού της – περίπου 24.000 άνθρωποι – παραιτούνται κάθε μήνα. Σύμφωνα με τους New York Times, ο μέσος εργαζόμενος της Foxconn κερδίζει $ 17 την ημέρα, δουλεύοντας 70 ώρες την εβδομάδα . 

Εν τω μεταξύ, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Foxconn Terry Gou έχει ένα καθαρό κέρδος αξίας $ 5,9 δισ. 

Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος εργαζόμενος της Foxconn θα πρέπει να εργαστεί 347 εκατομμύρια ημέρες, ή 951.000 χρόνια, για να αποκτήσει τόσα πολλά χρήματα, όπως κορυφαίο στέλεχός της. 

Και αν αυτό δεν είναι αρκετά κακό, οι εργαζόμενοι της Foxconn, πληρώνουν πρόστιμο, αν μιλήσουν στο χώρο εργασίας, ενώ οι φρουροί ασφαλείας περιπολούν τις γραμμές συναρμολόγησης για να ακούσουν τυχόν εργαζόμενους που παραβιάζουν την απαγόρευση ομιλίας.

«Εκατοντάδες άνθρωποι εργάζονται στα εργοστάσια, αλλά δεν τους επιτρέπεται να μιλήσουν μεταξύ τους», ανέφερε ο ερευνητής της κινεζικής κυβέρνησης Zhu Guangbing στην Telegraph. «Αν μιλήσεις, θα σημειωθεί ένα μαύρο σημάδι στο φάκελό σου και θα σου φωνάξει ο διευθυντής. Μπορεί μάλιστα να σου επιβληθεί και πρόστιμο».

Η τεχνολογική εξορυκτική βιομηχανία παράγει μίλια από λίμνες τοξικών αποβλήτων. 

Περίπου το 95 τοις εκατό των «σπάνια ορυκτών», που χρησιμοποιούνται στα smartphones και στους φορητούς υπολογιστές, παράγονται στη Βόρεια Κίνα. 

Αλλά η Μογγολία κατέχει το 70 τοις εκατό των παγκόσμιων αποθεμάτων. 

Τα απόβλητα από αυτές τις εξορυκτικές δραστηριότητες αναβλύζουν από τους σωλήνες στο Μπαοτού – μια περιοχή της Μογγολίας που συνορεύει με τη Βόρεια Κίνα -όπου ορισμένες τοξικές λίμνες καλύπτουν περισσότερο από 5 μίλια σε διάμετρο. Εδώ είναι μια φωτογραφία σωλήνων εκτίναξης λάσπης σε μια τεχνητή λίμνη, σε περιοχή εξόρυξης.

Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας της Αμερικής είναι οι μεγαλύτεροι συντεχνιακοί φοροφυγάδες του έθνους.

Συλλογικά, οι 5 μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας – η Apple, η Microsoft, η Google, η Oracle και η Cisco, έχουν πάνω από 430 δισεκατομμύρια $ σε μετρητά στο εξωτερικό. 

Η Apple μόνο έχει 158.000.000.000 $ μυστικό απόθεμα στο εξωτερικό. 

Αν έφερνε τα χρήματα αυτά πίσω στις ΗΠΑ και φορολογείτο με συντελεστή 35 τοις εκατό, δηλαδή 430 δισεκατομμύρια $, θα παρείχε 150. 500. 000. 000 $ σε έσοδα. 

Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει 600.000 θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα για 5 χρόνια, με $ 50.000 το χρόνο ανά θέση εργασίας. 

Και όπως απεικονίζει ο παρακάτω πίνακας, ο διάμεσος των φορολογικών συντελεστών του κλάδου της βιομηχανίας τεχνολογίας είναι χαμηλότερος από όλους τους κλάδους. 

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης , Aswath Damodaran, μελέτησε τα στοιχεία για πάνω από 7.000 εμπορικές εταιρείες και ανακάλυψε ότι, ενώ ο τομέας της λιανικής πώλησης αυτοκινήτων πληρώνει φόρο με συντελεστή 32,7 τοις εκατό, ο τομέας υπηρεσιών λογισμικού πληροφορικής και ο τομέας του διαδικτύου, πληρώνει με μόλις 10.1 τοις εκατό και 5.9 τοις εκατό, αντιστοίχως.

Οι εργαζόμενοι στην βιομηχανία της τεχνολογίας συρρέουν τόσο πολύ στο Σαν Φραντσίσκο, που οι οδηγοί των λεωφορείων τους, πρέπει να κοιμούνται μέσα στα λεωφορεία..

Ενώ ο κλάδος της τεχνολογίας ανθεί, υπάρχει τεράστια μαζική εισροή από υπαλλήλους της Google, του Twitter, του Facebook προς το Σαν Φρανσίσκο και το Όκλαντ. 

Οι εταιρείες τεχνολογίας της Silicon Valley, μάλιστα πηγαινοφέρνουν τους εργαζόμενους από τα διαμερίσματά τους στο κέντρο της πόλης, στους χώρους εργασίας τους, με τη χρήση ιδιωτικών λεωφορείων. 

Σύμφωνα με την San Francisco Chronicle, ένα μέσο διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο κοστίζει τώρα $ 2186 στο Σαν Χοσέ, $ 2469 στο Όκλαντ, και $ 3361 στο Σαν Φρανσίσκο. 

Η τεχνολογία είναι μια βιομηχανία, που πιθανότατα θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και να επεκτείνεται κατά τις επόμενες δεκαετίες. 

Αν οι πελάτες δεν αρχίσουν να απαιτούν καλύτερη μεταχείριση των εργαζομένων, του περιβάλλοντος και των κοινοτήτων όπου λειτουργούν, οι δυσάρεστες και ανυπόφορες επιχειρηματικές πρακτικές στον κλάδο της τεχνολογίας είναι πιθανό να συνεχιστούν.

Πηγή :usuncut.com Μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα, omniatv... ΛΟΓΙΟΣ ΕΡΜΗΣ

As the American public continues to depend more on digital technology to run society, the US tech industry is booming. New gadgets are flooding the market each year, and the top tech companies — Apple, Microsoft, Google, IBM, HP, and Cisco, among others — are raking in record profits. But our addiction to the latest technology is simultaneously killing our atmosphere, our water, indigenous populations, and in the long run, our economy. These 12 photos illustrate how the US tech boom is affecting the rest of the world.

Tech companies depend on child labor for their raw materials.

Coltan Mine in Democratic Republic of Congo

In the war-torn Democratic Republic of Congo (DRC), child labor has intensified in the last decade due to increased demand for minerals like cobalt, copper, and coltan (short for columbite-tantalite). Currently, 16.9 percent of the children between ages 5 and 14 work in the Congolese mining industry. And despite Congolese mining laws prohibiting the nation’s armed forces from running the mines, the United Nations estimates that the Congolese army controlsapproximately 50 percent of the DRC’s 200 mines. The UN’s International Labor Organization called mining one of the worst forms of child labor due to the numerous health risks inherent in the industry.

At least 40,000 children are forced to mine the minerals in our smartphones and laptops.

To get around Congo’s mining laws, the Congolese army operates under “artisanal mining” guidelines, allowing them to conscript workers to labor in extremely hazardous conditions. According to a 2010 study by BMS World Mission, of the 100,000 mine workers in the DRC, 40 percent are children under age 18. Children are often conscripted by the army to work in the mines, and are paid just $1 to $5 a day. Of the children who work in the mines, 66 percent are unable to finish school, and 77 percent of those children eat just one meal a day.

The groups behind the 1994 Rwandan Genocide operate the mines that supply the US tech industry.

The DRC holds roughly 80 percent of the world’s coltan. Along with the Congolese national army, militias from Uganda, Rwanda, and Burundi control most of the coltan mining in the DRC. One group is the Democratic Forces for the Liberation of Rwanda, which was behind theslaughter of 800,000 Rwandans in 1994. Even though Rwanda itself contains no coltan, Rwanda’s coltan exports went from 50 tons in 1995 to 250 tons in 1998. The United Nations reported in 2001 that the American companies purchasing the exploited minerals serve as “the engine of the conflict in the DRC.”

Apple’s largest manufacturer installed nets to prevent workers from committing suicide — but workers are still killing themselves.

Contract manufacturer Foxconn is China’s largest private sector employer and the chief manufacturer of Apple’s iPhones and iPads. It also makes electronics for Dell, Motorola, Nintendo, Nokia, and Sony. Working conditions are apparently so bad at Foxconn that the tech manufacturer installed suicide nets at its plants after a rash of suicides in 2010 at Foxconn’s Shenzhen plant that resulted in 14 worker deaths. Foxconn also put barriers on windows of the factory dormitories where its 300,000 to 400,000 workers live, to prevent workers jumping to their deaths.

However, Foxconn workers continue to attempt suicide every year — Between 2010 and 2013, 7 more workers committed suicide. And another Foxconn worker jumped to his death as recently as August. In 2011, workers at Foxconn’s Chengdu plant were forced to sign a contract thatforbids them from committing suicide.

In response to the suicides, Foxconn has held rallies and announced a pay increase of $293 a month (roughly an additional $9.70 per day) in an attempt to boost workers morale. But the company still hasn’t removed suicide nets from its buildings. And judging by this photo of a Foxconn rally, worker morale hasn’t improved much.

Foxconn rally, 2012

Foxconn workers make $17 a day. Foxconn’s CEO is worth at least $5.9 billion.

Inside Foxconn

The pay and working conditions at Foxconn are so unbearable that 5 percent of its workforce —approximately 24,000 people — quits every month. According to the New York Times, the average Foxconn worker makes $17 a day, working 70 hour weeks. Meanwhile, Foxconn CEO Terry Gou has a net worth of $5.9 billion. That means the average Foxconn employee would have to work 347 million days, or 951,000 years, to have as much money as its top executive. And if that isn’t bad enough, Foxconn workers are fined just for talking at work, and security guards patrol the assembly lines to listen for workers breaking the no-talking rule.

“Hundreds of people work in the workshops but they are not allowed to talk to each other,” Chinese government investigator Zhu Guangbing told The Telegraph. “If you talk, you get a black mark in your record and you get shouted at by your manager. You can also be fined.”

Tech industry mining produces miles-wide lakes of toxic waste.

Roughly 95 percent of the “rare earth minerals” used in smartphones and laptops gets produced in Northern China. But Mongolia holds 70 percent of the world’s reserves of those minerals. The waste from those mining operations gush out of pipes in Baotou — a region of Mongolia bordering Northern China –where some toxic lakes span more than 5 miles in diameter. Here’s a GIF image of multiple pipes ejecting sludge from a tech mining site into an artificial lake.

America’s biggest tech companies are some of the nation’s biggest corporate tax avoiders.

Collectively, the 5 biggest tech companies — Apple, Microsoft, Google, Oracle, and Cisco — have over $430 billion in overseas cash. Apple alone has $158 billion stashed overseas. If brought back to the US and taxed at a 35 percent rate, that $430 billion would provide $150.5 billion in revenue. That could create 600,000 public sector jobs for 5 years at $50,000 a year per job.

And as the below chart illustrates, the tech industry’s median tax rates are some of the lowest out of all industries. New York University professor Aswath Damodaran studied the data of over 7,000 publicly-traded companies, and discovered that while the retail automotive sector pays a median effective income tax rate of 32.7 percent, the computer software/services sector and the internet sector pay just a 10.1 percent and 5.9 percent rate, respectively.

Tech workers are gentrifying San Francisco so much, their bus drivers have to sleep in cars

Scott Peebles, who drives an Apple bus.

While the tech industry is booming, a huge influx of well-to-do employees of Google, Twitter, and Facebook are moving into San Francisco and Oakland en masse. Silicon Valley tech companies even shuttle workers from their downtown apartments to their workplaces usingprivate bus services. According to the San Francisco Chronicle, an average one-bedroom apartment now costs $2,186 in San Jose, $2,469 in Oakland, and $3,361 in San Francisco. Needless to say, these bus drivers can’t afford to rent an apartment in the cities they serve, and sleep in their cars instead.

Technology is an industry likely to continue growing and expanding over the next several decades. Unless customers start demanding better treatment of workers, the environment, and the communities they inhabit, the tech industry’s unsavory business practices are likely to continue.